Precies 10 jaar later

Wat is een jubileum nog waard midden in deze bizarre tijd? Toch wil ik er even bij stilstaan. Op 1 april 2020 was het precies 10 jaar geleden dat ik plotseling uitviel met burn-outklachten. Het herstel duurde langer dan een jaar en kostte veel geld. Een hartinfarct kwam er bovenop en ik lag er opnieuw lange tijd uit. Toen pas ging bij mij het roer om. Als je eenmaal in de extra tijd zit, dan ga je jezelf de echte vragen stellen en zoek je naar nieuwe antwoorden. Alles wat ik voorheen deed, was vanzelfsprekend. Ik stond er nooit bij stil, het ging op de automatische piloot. Ik dacht het is oké. Maar dat was natuurlijk niet zo.

Een burn-out (en later een hartinfarct) zijn belangrijke signalen dat jouw automatische piloot nieuwe software nodig heeft. Het wringt namelijk ergens al geruime tijd tussen jou en je omgeving. Je ziet dat zelf niet. Dat is ook logisch, anders had je het al opgelost. Soms hoor ik dat iemand voor de 2e keer is uitgevallen met burn-outklachten. Of iemand die al diverse interventies of therapieën heeft ondergaan zonder resultaat. Dan denk ik, wat gaat er mis? Als je blijft denken en doen, wat je altijd dacht en deed, dan krijg je inderdaad hetzelfde resultaat.

Ik ben als mens sterker en slimmer geworden, heb nieuwe dingen geleerd, knopen doorgehakt en betere keuzes gemaakt. Alles is anders geworden, behalve mijn vrouw en kinderen. Ik voel me fitter en gezonder dan ooit. Mijn burn-out is het beste wat mij is overkomen (maar ik gun het niemand). Zo denk ik er nu over. De afgelopen 5 jaar heb ik als oprichter en coach van The Human Battery Company vele mensen mogen begeleiden naar de 2.0 versie van zichzelf, nadat men was uitgevallen met burn-outklachten. Dat is heel dankbaar werk, het heeft mij ongelofelijk veel energie gegeven. Daar wil ik iedereen voor bedanken.